Hosh miet

paarden-hormonenSamen met een collega bezocht ik een Japans Restaurant, aangeraden door het hotel. Schoenen uit bij binnenkomst en op de sokken naar een laag tafeltje zoals je dat van films kent. Mooi ingericht en met neergelaten kleurige hanggordijnen creëeren ze een soort privé kamertje. Sfeervol. En gelukkig met een kuil onder de tafel 

zodat je niet in kleermakerszit hoeft. Voor de toeristen denk ik. De menukaart is volledig Japans en hun Engels is een woord of 5 schat ik. Maar wel met een overmaat aan bereidwilligheid om je te helpen, zoals overal hier in Japan. Echt asian-style hartverwarmende gastvrijheid. We vragen om een menu met plaatjes en de serveerster knikt begrijpend. Ze gaat een andere kaart halen, ook Japans… We komen uit op een ‘set menu’; een keuze uit 3 vastgestelde menu’s. Elk menu heeft zo’n 10 ‘gangen’. Het wordt dus een verrassingsmenu wat ik wel apprecieer. De serveersters -soms 2 of 3 tegelijk- die komen ‘uitleggen’ weten wel waar ze de westerlingen voor moeten waarschuwen. Eén menu bevat loa fiesj begrijpen we,.. rauwe vis dus. Geen probleem voor een Hollander die haring lekker vindt. Een ander menu bevat hosh miet wat na een paar keer herhalen door ons herkend wordt als paardevlees op zijn ‘engels’. Mijn Belgische collega wijst dat zeer beslist af. Dat verbaast me want dat hebben ze in Belgie in verschillende restaurants ook en ik ken hem niet als een moeilijke eter. De rauwe vis neemt hij dan maar voor lief. Ik neem een menu met beide. Het smaakt allemaal prima vinden we beiden. De rauwe vis blijken heel mooie kleine malse filet-stukjes te zijn die je in soja en andere sausjes kunt dippen. Alles wordt uitgebreid toegelicht en voorgedaan. Verder veel verrassingen, kleurrijke potjes, exotische groenten, zeewier dat je in sojasaus moet weken, en zo meer.

Eten is cultuur, gewenning en vooral: perceptie
Twee dagen later zoeken we met andere collega’s ook iets voor het diner. Iets Westers of Japans vraag ik. We zijn in Japan dus laten we dat doen zegt de USA collega. Ik zeg dat ik een leuk restaurant ken en dat ik het niet erg vind er nog eens te gaan. Mijn Canadese collega is minder gecharmeerd van Japans maar maakt er geen probleem van. Deze keer pakt het bezoek aan Gonogachi wat anders uit. Mijn VS collega heeft sandalen aan met blote voeten, dus als de schoenen uit moeten in het begin voelt ze zich al wat opgelaten op haar blote voeten. Dan komt het menu verhaal en beiden moeten niets weten van paardevlees. Zonder dat heel duidelijk te zeggen want dat is onbeleeefd -echt op zijn Engels. Maar de lichaamstaal is duidelijk. De rauwe vis scoort ook niet erg bij beiden. Kritisch kijken ze naar sommige stukjes die ze te glibberig vinden. Gelukkig is er ook voor hen genoeg eetbaars bij dus al met al halen we het einde zonder problemen. Toch verbaast me de reaktie van deze zeer bereisde collega’s. Misschien minder van de Amerikaanse want ze is ook écht Amerikaans. Maar mijn Canadese collega die van oorsprong een Brit is wijst ook resoluut het paardevlees af. En met wat engels-beleefde opmerkingen krijg ik een beetje het gevoel dat ze mij kwalijk nemen dat ik het wel eet. Tja, ik respecteer dat zij het niet doen, dus andersom moet dat ook wat mij betreft. Weinig rationeel eigenlijk, want wat is er op tegen. Paardevlees smaakt precies als rundvlees, de meeste mensen zouden met blindproeven geen verschil merken. In het menu zaten nog veel vreemder dingen -rationeel gezien- zoals een grote slak die de Japanners als ‘escargot’ aanduiden maar die wel dubbel zo groot is als de Franse soort. En die aten ze wel, hoewel ook niet heel echt van harte.

Eten blijft iets van heel sterke perceptie. Als je ermee opgroeit zijn sprinkhanen lekker, of maden zelfs. Maar als paarden knuffeldieren zijn en koeien niet dan bepaalt dat of ze opgegeten mogen worden, ook al gaan ze toch dood.

De volgende dag blijkt mijn Canadese collega het paardevlees verhaal aan zijn vrouw verteld te hebben, zo bijzonder was het dus kennelijk. Zijn vrouw zei dat ze maar niet aan de kleinkinderen zou vertellen dat een collega van opa ‘my little pony’ heeft gegeten. Waarop ik zei dat het nog veel erger was. Vertel haar ook maar niet dat ik opa wel eens ‘de kleine Bambie’ heb zien eten.

escargot

Japanse super escargot

loa fiesj

Loa fiesj

Advertenties

3 responses to “Hosh miet”

  1. Paul Boekhoorn says :

    Eten en poepen, wat heb je nog meer gedaan?

    Like

Trackbacks / Pingbacks

  1. Begeleid door vuurwerk naar het uurwerk.. | dolfvanwijk - 05/01/2014

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The Risk-Monger

Let's examine hard decisions!

TV Olen

U hoeft dit niet te lezen.

eunmask

WE REVEAL WHAT THE EU AND THE MEDIA TRY TO CONCEAL

JunkScience.com

All the junk that’s fit to debunk.

NOT A LOT OF PEOPLE KNOW THAT

“We do not believe any group of men adequate enough or wise enough to operate without scrutiny or without criticism. We know that the only way to avoid error is to detect it, that the only way to detect it is to be free to inquire. We know that in secrecy error undetected will flourish and subvert”. - J Robert Oppenheimer.

straffe madammen

maakt vrouwen zichtbaar in de media, op congrespodia en in bedrijven

Climate of Sophistry

Climate science is sophistry...i.e., BS.

%d bloggers liken dit: