Vakantie verhalen

Friesland: een sterk merk

Friese vlag

Een zeiltocht door Friesland is de mooiste manier om de provincie te leren kennen. Met een lopend windje zoef je met vredig zacht gekabbel vlak langs de rietkragen. Water en groen en verder hoor je alleen maar … stilte. Lang niet meer gehoord! Af en toe aanmeren, direct aan een terrasje. Ervaren hoe vriendelijk de mensen zijn, meer moet dat niet zijn.

Waarom Friezen voor stug doorgaan is moeilijk te begrijpen als je zo’n toertje maakt als wij deden. Misschien ligt het anders als je ook in de streng gereformeerde bolwerken met minder toerisme aanlandt. De Friese no-nonsense uitstraling spreekt me wel aan. Friezen hebben ook de naam veel succesvolle ondernemers te hebben. Ergens in geloven en je daar volledig voor inzetten. Focussen op je doel zonder je te laten afleiden door onbelangrijke zaken, essentiele kenmerken voor ondernemers-succes. Hoe hard dit echt is en waarom Friesland weet ik ook niet. Maar er is wel een opvallende parallel met Westvlamingen die dezelfde naam hebben in Vlaanderen. De vroegere succesvolle textiel en later tapijtdynastieen (zie de romans van Tom Lanoye), of bijvoorbeeld Bekaert; allemaal West-Vlamingen. Vlaame CEOs van grote bedrijven en multinationals zijn ook vaak Westvlamingen. Een hoge arbeidsmoraal en no-nonsense mentaliteit ziet men als typisch West-Vlaams.

Andere overeenkomsten ? West-Vlaanderen ligt ook aan zee en is van oudsher een landbouw gemeenschap. Boeren zijn ondernemers die zeer direct bij hun bestaan betrokken zijn.  Met gezond boerenverstand en realiteitsgevoel. Er zijn nog meer overeenkomsten tussen West Vlaanderen en Friesland. In Vlaanderen komen artiesten, hoe bekend ook, na afloop van hun programma vaak een pintje pakken aan de bar. Toen we ooit Wouter Deprez, de beste cabaretier van Belgie en ook een West-Vlaming, in cultureel centrum Den Blank in Overijse aan de bar troffen en aan depraat raakten, kwamen we ook op zijn optredens in Nederland. Hij vertelde dat hij ook in Friesland had opgetreden en dat hij de Friezen, zeker in het begin van het gesprek, gewoon kon verstaan als ze beiden hun streektaal praatten. Ik ben geneigd dat te geloven, want voor mij klinken beide bijna als een buitenlandse taal. Luister maar eens naar het zesde metaal die in het Westvlaams zingen. Het duurt echt wel even voor je door hebt dat het (een soort) Nederlands is.

Met zo’n Foxje door alle watertjes is een lust voor zeilers en water(sport)liefhebbers. In Friesland is bijna alles bereikbaar over het water en zelfs met een zeilboot met mast kun je heel ver komen. Wij huurden bij Ottenhome in Heeg en deden in een weekje het rondje Langweer,Terherne, Sneek, Heeg, Stavoren, Galamadammen , Woudsend en terug naar Heeg, alles zeilend. Culinair heeft Friesland ook veel te bieden. In Sneek aten we bij Cook&Ny (let op de uitspaak J), in het Centrum en aan het water met een zeer plezierige bediening en verrassende tapa’s. In Woudsend gaat het je iets meer kosten maar in het Ponkje moet je gegeten hebben. In een voormalig doopsgezind authentiek kerkje namen we het verrassingsmenu met bijpassende wijnen. De combinatie van de prachtige ambiance en lekker eten is de moeite waard. Maar de beste prijs-kwaliteit ervaring was toch het menu  in het Restaurant van de Galamadammen dat ons zeer aangenaam verraste door zowel kwaliteit als bereiding. De heerlijke op de huid gebakken zeebaars met dikke spaghetti en een bedje van venkel en zoet aangemaakte citroen staat nog vers in mijn geheugen. En het uitzicht natuurlijk.
Bovendien is het duidelijk dat er niks mis is met de beschaving in Friesland gezien het feit dat er regelmatig verse Duvel aangevoerd wordt.

Duvel

Hier is de Foto-selectie

——————————————————————————————-

Ecuador en Galapagos 

Ecuador vakantie 8 – 30 December 2012

8-12 Vlucht via Madrid naar Quito
9-12 Dag in Quito
10-12 Naar Otavalo en door naar Calera, bij familie thuis
11-12 Otavalo, souvenir jacht op Plaza de Ponchos en Pegucha waterval
12-12 terug naar Quito en door naar de Hacienda El Porvenir op de Cotopaxi vulkaan op 3600m
13-12 met 4wd naar 4500m en daarna te voet naar 4800m (sneeuwgrens) op de Cotopaxi, door naar Banos
14-12 Naar Tena (amazone) en door naar Liana Lodge
15-12 Jungle tour, Ama’zoo’nica en Quichua bruiloft
16-12 Via Tena terug naar Banos, vuurspuwende vulkaan bekeken
17-12 Van Banos via Riobamba naar Alausi
18-12 Treinrit over de ‘Devils nose’ berg en ’s middags door naar Cuenca
19-12 Dag in CuencaDSCN8473
20-12 Bus naar Guayaquil
21-12 Vlucht naar Galapagos
28-12 Vlucht naar Guayaquil
29-12 Vlucht via Madrid naar Brussel, aankomst 30-12

Deze blog is inmiddels bijgewerkt (6 Januari 2013)

Op grote hoogte geland
Onze Airbus 320 hoefde maar zo’n 7000 meter vanaf zijn kruishoogte te dalen om in Quito te landen, deze zaterdag 8 December. Quito is de hoogst gelegen hoofdstad ter wereld en ligt op bijna 3000 meter. Om 18 uur geland met licht en om 19 uur toen we naar buiten kwamen was het helemaal donker. Dichtbij de evenaar, er bijna bovenop zelfs, valt de avond snel. Een medewerker van Riksja travel haalt ons af van het vliegveld met een naambordje, zoals beloofd. En mijn moeilijke achternaam, voor buitenlanders toch, is nog leesbaar gespeld ook. Ons hotel in het oude centrum, San Francisco de Quito, is gebouwd rondom een patio in onmiskenbaar koloniaal Spaanse stijl. Prachtig vind ik zoiets.  Na wat zoeken vinden we nog een geopend restaurant op de Plaza Grande. De Ecuadorianen zijn geen late eters zoals de Spanjaarden. Het smaakt ons prima maar geleidelijk merken we toch dat het een lange dag is geweest en we gaan, voor ons doen, vroeg slapen. De volgende ochtend uitgebreid instructies van Mingjong de Riksja gids in ons hotel. Al om 8 uur ’s morgens is hij er… en wij wonderwel ook. Zijn eerste naam is Jose, maar zo heet bijna iedereen hier legt hij uit, dus daarom gebruikt hij zijn tweede naam. Hij neemt de hele reis met ons door, geeft ons ‘Ecuador tips and tricks’ en voor vandaag worden de mogelijkheden in meer detail behandeld. We doen vandaag Quito met een ‘hop on- hop off’ toeristen bus. Dat is hier een leuke en handige manier om de stad te leren kennen als je maar weinig tijd hebt, zoals wij. We starten op de Plaza Grande en belanden meteen al in een kleurrijk feest. Een optocht met opzichtig uitgedoste dansers, vrolijke muziek in

IMG_4231

Mariachi stijl en veel lachende gezichten. Het is ook makkelijk foto’s nemen. Zelfs als je niet vooraan staat kijk je gemakkelijk over de Ecuadorianen heen. Ze zijn allemaal ruim een kop kleiner dan ik en zelfs Bern voelt zich hier groot.

Na de Basiliek en een klimtocht in de toren, waar ik direct geconfronteerd wordt met de hoogte en gedwongen wordt een zuidelijk tempo aan te nemen, geniet ik van een spectaculair uitzicht over Quito.

Vanaf de Basiliek nemen we de bustoer en gaan via het immens grote Mariabeeld dat op een bergtop de stad overziet, naar de kabelbaan en naar de Laan der Verenigde Nates bij het Carolina park. Daar shoppen we even en wandelen door het park richting botanische tuin. In de veilige wijken staan zelfs bordjes die aangeven dat het daar veilig is, ‘sitio securidad’! Dan wandelen we nog wat verder door dit moderne deel van Quito en pakken een taxi terug naar het hotel. We eten in Hasta la Vuelta Senor, een Restaurant aan de Plaza Grande dat zeer goed verborgen ligt. Eerst moet je de ingang naar, alweer, een prachtge patio vinden en dan zie je op de derde en hoogste verdieping met uitzicht op de binnenplaats het restaurant. Prachtige locatie en lekker eten. Mijn pasta heeft een heerlijk sausje dat ik nog niet eerer zo proefde, tomaat maar met een speciale romige en licht pikante toets..

10 December – Net in ’t land, nu al shoppen
Vroeg uit de veren want om 8 uur worden we al opgehaald bij ons hotel en worden we naar het busstation gebracht voor een 2 uur durende reis naar Otavalo. Bij Terminal Carceren helpt de vriendelijke chauffeur ons een kaartje te kopen, 4 dollar voor een 2 uur durende rit voor 2 personen! Hij begeleidt ons nog naar de bus en daarna is het aan ons. De bus is bont gekleurd en van binnen is het een waar circus met allemaal gordijntjes met tierelantijnen en een keihard lawaai dat bij een video blijkt te horen die wordt vertoond. Het is een extreem gewelddadige vechtfilm met veel geschiet, geknok en enge creaturen; geen busrit voor kinderen 🙂 We rijden de hele weg door de bergen met mooie groene landschappen en veel bergtoppen rondom. De meeste toppen hangen in de wolken. Binnen 2 uur zijn we al in Otavalo, een levendig stadje met een terminal vol met kleurige bussen, duidelijk de regionale hub. We pakken een taxi voor 1 dollar naar Hotel Otavalo en hebben nog 2 uur te besteden voor we daar opgehaald worden. We wandelen het stadje in en ontdekken een koffiebar “Daily Grind” met heerlijk verse -Ecuadoriaanse- espresso koffie. Daarna ontdekken we een soort Ramblas, een semi-overdekte markt met een enorme bedrijvigheid. Er wordt van alles verkocht, vooral veel etenswaar. Super veel fruit, veel bekende Europese groenten, veel bonen, mais natuurlijk en varkenskoppen. Ook kippepoten (ja, dat deel waar de kippen op lopen dus!) staan hier op het menu. Met de kleurig uitgedoste Ecuadorianen is dit een foto-paradijs en kun je bijna blind nog scoren.

Om 13 u worden we naar de familie Villagomez in Calera gebracht door Luiz, onze chauffeur en ook vader des huizes. Zijn vrouw Anita verwelkomt ons en we maken met nog wat familieleden kennis. In totaal bestaat de familie uit 9 personen. Ze hebben zelf 2 jongens. Oma, broers en aangetrouwden met kinderen maken het compleet. Ons huisje is prachtig, de laatste in de rij van 4 bungalows die in een hoek in de achtertuin zijn gebouwd, met een heuse veranda! In de tuin bloeien Abutilons die bezocht worden door kolibri’s. Het zoemen van hun vleugels maakt direct duidelijk waarom ze in het Engels ‘humming birds’ genoemd worden.  Er is zelfs internet in de gezamenlijke ruimte annex keuken. We krijgen een rondleiding door de grote moestuin met passievrucht en andere exotica. Een boom vol avocados en varkensstallen zijn er ook. [varken] Die worden vetgemest en dan verkocht in het dorp. Na onze rondleiding is het relax-tijd. ’s Avonds om 7u gaan we met de familie eten. We helpen in de keuken met groenten snijden voor de koolsoep en aardappelen schoonschrapen. We eten met Anita en dochter Ismael. Aardappelen heten hier ‘papas’. Naast de soep krijgen we een bordje met gekookte aardappel in de schil, kaas (een soort feta) en een maiskolf. Alles is uit eigen tuin en het smaakt ons prima. Daarna nog heerlijke vijgen thee en de entourage doet de rest! We drinken nog een biertje uit de shop en gaan vroeg naar bed. We voelen ons niet echt moe maar slapen toch als roosjes. Wellicht dat de hoogte – hier 2500m – toch meer meespeelt dan je merkt.

Intermezzo
Het was een mooie ervaring om zo mee te leven in deze voor ons eenvoudige omstandigheden, maar het was zeker geen behelpen. Ik vind het boeiend om te zien hoe deze gemeenschap hun leven leidt. Het illustreert live hoe de mensheid een grote stap vooruit is gegaan door het uitvinden van de landbouw en de domesticatie van landbouwhuisdieren, zoals varkens. Die zijn makkelijk te houden en leveren met weinig kosten veel op, heel praktisch dus. Maarten van Rossum legt dat mooi uit in zijn college over de ‘big bang tot heden’. Met zijn 9-en bewonen ze een redelijk groot huis  dat gebouwd is van grove betonblokken. Dat ziet er wat primitief uit maar met de entourage van een mediterrane stijl dak (u-vormige dakpannen in 2 lagen, de eerste naar boven open en de tweede met de bolle kant naar boven) en de weelderige tuin is het toch een mooi uitziende hoeve die een flinke oppervlakte beslaat. Bij hun huis hebben ze een winkeltje aangebouwd met de basis benodigdheden voor dit kleine dorp. Niet verkochte etenswaren uit het winkeltje en etensresten worden weer aan de varkens gevoerd die bij verkoop op de markt voor extra inkomsten zorgen, recycling in de praktijk! Veel eten  komt uit eigen tuin en de bungalows zijn eigenhandig gebouwd, vermoed ik, om via het toerisme wat inkomsten te genereren. Ik zie ook toerisme diploma’s van Luiz in de gezamenlijk ruimte hangen en het valt op dat de bungalows met oog voor -Westerse- comfort behoefte zijn gebouwd en ingericht. Een complete ondernemende gemeenschap die zichzelf bedruipt. Zonder sociaal vangnet wordt de mens creatief en de drang tot overleven en je leven te verbeteren is sterk, zo blijkt!

11 december
Na het onbijt met roerei en broodjes met jam, banaan en een lekkere fruitspap gaan we terug naar Hotel Otavalo, ook weer een mooi patio hotel maar een beetje vergane glorie. We zijn ook bijna de enige gasten. We vinden al snel de Plaza de Poncho, een grote openluchtmarkt met vele kraampjes, alweer een kleurenfestijn voor de camera.

DSCN8558

Wel wordt er heel veel hetzelfde verkocht, maar toch prijzen de verkopers hun sieraden aan als ‘special personal design’ 🙂 Er kan flink onderhandeld worden over de prijs. We komen er vandaan met allebei een hoed een tafelkleed en loper, een vest voor mij en een wandkleed, oef. Ik had de smaak van het onderhandelen kennelijk te pakken. Later zie ik dat de winkeltjes ook handig zijn om een idee van de prijs te krijgen, maar de markt is leuker!

’s Middags bekijken we de waterval in de buurt, de Cascade de Peguche, zeer de moeite waard. Ik ontdek er Potamogeton pectinatus, jawel, en we zien er ook de openlucht Inca baden die gebruik maken van het verversende waterval van de beken die door de waterval gevormd worden.
DSCN8565’s Avonds eet ik in Restaurant Sisa de plaatselijke specialiteit ‘Cuy’, dat is guinea pig ofwel cavia. Het is 2x zo duur als biefstuk en het kan me niet erg bekoren, maar ja mijn motto is nu eenmaal ‘je moet alles mee gemaakt hebben’ 😦 Bern is blij dat ze iets anders koos, vooral als blijkt dat in feite het hele dier bijna zwart gegrild op je bord beland, met de kleine snijtandjes nog herkenbaar 🙂 Het helpt overigens wel de sympathie van de Ecuadorianen te krijgen als je zegt dat je ’t geprobeerd hebt, zo blijkt tijdens de verdere reis. Zij vinden het wel degelijk iets heel speciaals!

12 December – Het kan nog hoger in de Andes!
Vanuit Otavalo zijn we met de bus weer terug gereisd naar Quito. Vandaar, via het bureau van ons reisbureau Ecuador online, met Patricio in de taxi naar de Hacienda el Torville op de Cotopaxi vulkaan op 3600 m.  Bij het openhaard vuur blijkt dat er nog meer gasten uit Belgie zijn. Een Waal uit de Fagne met zijn vriend en ook een heel groepje waaronder een Duitser die ook Nederlands praat. Hij  woont ook in …. Overijse: de Marnixwijk, zo’n 500m bij ons vandaan. De wereld is klein!
We eten om 7 uur het dagmenu. Soep vooraf, met weer brioche-achtig brood en een lekker  pikant tomatensausje. Hoofdgerecht is gepaneerde kipfilet met gekookte aardappelen -krokant- en bonen met spekjes en worteltjes. Eigenlijk heel Hollands, maar het smaakt ons prima. De fles Chileense rode wijn nemen we mee naar ons bankje voor de open haard. We gaan tijdig naar bed want morgen wacht de Cotopaxi.

Om 8.30 u worden we opgehaald om met een 4WD naar de parkeerplaast op 4500m te gaan. Daar zien we al sneeuw en is het nog tot 4800m tot de sneeuwgrens. DSCN8614 Dat is het meest spectaculaire uitzicht wat op 1 dag te doen is, als er tenminste geen wolken zijn. De echte profi’s kunnen -na gewenning aan de hoogte- ook naar de top. Dit doet men met speciale ijzers (spikes) onder de schoenen in zo’n 6 uur. men doet dit ’s nachts omdat de gletsjer dan vaster bevroren is en beter grip geeft. Voor ons is her Refugium het eindpunt van onze klim die we in een uur doen. 300 meter lijkt niet zoveel maar op deze hoogte is het nog een hele inspanning met verschillende pauze’s en een opwekkende coca-thee!

DSCN8613  DSCN8608 IMG_4415

Na onze afdaling zien we ook nog andere delen van het prachtige desolate vulkaan landschap.  Veel open vlaktes bezaait met stenen van eerdere erupties met wilde paarden en koeien.IMG_4424

Daarna worden we naar Banos gebracht, een vriendelijk klein stadje ook al aan de voet van een vulkaan, de Andes is er bezaaid mee! ’s Avonds eten in ‘Closerie des Lilas’ net ietsje buiten de drukkere winkelstraten. We eten er vorstelijk -3 gangen, Bern Chateaubriand met cognacsaus – ik de steak de Closerie. Met vooraf, dessert, wijn en water is de rekening minder dan 40$.

Amazone uitstap – jungle tocht en Quichua bruiloft
Op 14 December gaat de wekker om 6 uur. We tuigen ons op voor de dag en staan 10 voor 7 in de keuken waar zoals afgesproken inderdaad een pakketje met brood, appel en banaan klaar staat in de frigo. Iets voor 7 komt iemand de poort openen en maakt heel rap een ontbijtje met yoghurt vruchten en granola, heel lekker. Dan met de taxi naar de terminal – wij zijn ruim op tijd maar de bus is wat vertraagd. Alles wordt goed geregeld, hier werkt een commercieel OV wel! Het is ook erg goedkoop, ongeveer 1$ per uur reizen, de diesel kost hier ook maar zo’n 20 dollarcent per liter. De mensen van de company waar je je kaartje kocht houden het in de gaten en helpen met de koffers als de bus arriveert. Het is altijd een drukte van belang – ook zo vroeg al – omdat zo’n terminal een heel centrum van commercie is. Niet alleen zijn er transportbedrijven die verschillende bus-services – bestemmingen en tijden – aanbieden en dat luid roepend verkondigen: Quito Quito Quito ! Tena Tena Tena! Dat komt de allereerste keer wat bedreigend over, ook al door de herrie, de schijnbare chaos en allerlei mensen die op je afkomen. Maar als je eenmaal weet hoe het werkt gaat het allemaal eenvoudig. De drukte komt ook van de vele mensen die er zijn, de stalletjes met koopwaar en kooplui die elke bus binnen gaan en proberen drank of etenswaar te verkopen. Van zakjes chips en flesjes water of cola, tot gegrilde kipspiesen met banaan.
De busrit naar Tena via Puyo duurt bijna 4 uur. We dalen veel tijdens de rit, Banos ligt op  1600m, Tena op 600m) en we zien de begroeiing steeds weelderiger worden. Al ruim voor Puyo zitten we echt in de jungle. In Tena rond de terminal oogt het armoediger dan Banos. We zien onze volgende pick-up niet, maar we zijn ook een half uur te vroeg. We nemen maar wat te drinken op een terrasje met uitzicht op de terminal waar we ook onze koffers in de gaten kunnen houden.  Rond 12 uur komt er iemand op me af met de naam van Wijk op ’n papiertje geschreven. Dat werkt prima met Riksja en Ecuador online. Na een uur hobbelen over steeds primitiever weggetjes worden we bij de rivier met onze koffers afgezet met  de mededeling ‘hier komt iemand jullie zo halen’. Althans ik denk dat dat was wat hij zei in het Spaans. Hij wees erbij naar de rivier. Daar staan we dan, midden in de jungle met onze veel te zware koffers. We zetten ze maar op een betonblok aan het water dat op ’n kade lijkt.

DSCN8652 IMG_4433 IMG_4437 DSCN8656

En inderdaad komt er na een minuut of 10 een lange smalle kano met BBM die ons naar Liana Lodge brent. Na wat uitleg over dit project, gestart door een Zwitserse en haar Ecuadoriaanse man en een drankje zoeken we cabina 8 op. We zijn echt in de tropen terecht gekomen door de afdaling en ons huisje vormt een mooi geheel met het weelderige dichte oerbos. Alles gaat zonder elektriciteit, er zijn kaarsen in de kamer en op de douche. Warm water komt uit een geiser op butagas, dat werkt redelijk goed.

Het Velva viva project helpt de lokale bevolking doordat er een school is gebouwd, de enige in de omgeving. De kids leren er Spaans, Duits (?) en Engels. Het  project Amazoonica helpt dieren en probeert deze weer in het wild uit te zetten. Het klinkt heel idealistisch allemaal. Er wordt ook met vrijwilligers gewerkt, net als in Calera. De middag struinen we wat door de omgeving van de Lodge en proberen te wennen aan de klamme hitte. Op een schommelbank op een houten terras aan de rivier -waar ik dit schrijf- gaat dat prima, maar iets van het water weg of in onze hut is het al heel warm. s Avonds om 7 uur is het eten in het restaurant gedeelte van het centrale gebouw dat rondom helemaal open is. Daar is wel elektriciteit en kan ik mijn phone -die ook onze klok en wekker is- gelukkig opladen. Het eten is heerlijk. We praten wat met 2 Duitse vrienden uit Neurenberg, Michael en Gerald en er zijn ook nog twee Zwitserse vriendinnen, verder is er niemand. Wij zijn de enige hetero’s dus we hebben niets te vrezen, zegt Bern…

Het tarzan gevoel
De volgende dag leren we dat het gevaar vooral klein is; ‘Concho’ mieren. Die kunnen gemeen bijten en zwavelzuur inspuiten waar je 8 uur last van hebt. Dit wordt ons uitgelegd door Angel, onze Quichua gids, voorafgaand aan onze excursie door de jungle met Anke, een Duitse vrijwilligster (biochemicus bij een farma bedrijf in Duitsland en doet een sabattical van een jaar samen met vriend Tom, biologie leraar). Ze zijn ook op de Galapogos geweest en doet er heel enthousiast over. Anke gaat mee om te vertalen.

IMG_4444 DSCN8676 DSCN8693

Angel laat zien hoe de indiaanse stammen hier in de jungle leefden en gebruik maakten van alles wat de natuur biedt. Hij toont een plant die gebruikt wordt als dak (ook op onze hut). Deze gaat 10-15 jaar mee. Het wordt ook gebruikt voor de vezels waarvan allerlei gebruiksvoorwerpen gemaakt worden, zoals kleding, tassen, hoeden etc. Daarvan hebben we er al veel gezien op alle markten, zoals in Otavalo.
Hij toont ook een boom waar hij met zijn machete in slaat en daarna bloedrood sap opvangt. ‘Sangre del diablo’ (duivelsbloed) dat je op je huid moet smeren om wonden te verzorgen. Als je het wrijft verandert het in een witte crème-achtige vloeistof. We zien ook de grootste boom die hier in het primaire regenwoud voorkomt, de Ciebo. Deze heeft enorme plankwortels, is 300 jaar oud en 70 meter hoog. Het is een ‘jonkie’, een volwassen boom kan 120m hoog worden. Liana lodge is een terechte naam, ook deze boom heeft vele lianen die epifytisch leven en aan de enorme bomen neerhangen. Uiteraard probeer ik het uit maar ze lijken inderdaad sterk genoeg om mij -of tarzan- te kunnen dragen !

IMG_4449 DSCN8680 DSCN8717   Daarna laat Anke ons Ama’zoo’nica zien, een jungle dierentuin waar dieren opgevangen worden die -bijvoorbeeld- bij particulieren niet meer te handhaven waren. Zo’n leuk jong aapje dat ineens een ramp in huis wordt als hij groter wordt. Of een ocelot die jong een lief katje lijkt maar groter toch een heus roofdier blijkt. Ook worden er bij de grenscontroles allerlei dieren onderschept. De filosofie van ama’zoo’nica is de dieren te helpen met als doel heruitzetting in de natuur, maar in de praktijk lukt dat bijna nooit. Het heeft vooral een hoog ‘feel-good’ effect voor de mensen die ermee bezig zijn lijkt mij. Maar voor de natuurlijke populatie van de wolaap, bijvoorbeeld, kan ik niet inzien dat een enkel individu die moeizaam her-opgevoed is voor de natuur enig effect heeft op het voortbestaan van de soort. Veel belangrijker is het feit dat Terra Vida een groot areaal amazone in eigendom heeft en er ongewenste activiteiten kan tegengaan.DSCN8713

Na de lunch gaan we met Angel, Anke en Olga, van Liana lodge,  naar een Quichua bruiloft in een dorp verderop aan de rivier. Quichua is een van de vele plaatselijke indianenstammen die in (en van) de amazone leven.

IMG_4470 DSCN8708

Het is een familielid van Olga en een echte bruiloft; Bern, Anke en ik zijn de enige 3 Westerlingen.  IMG_4467   Rondom een betonvloer met afdak staan banken opgesteld waar meer dan 100 mensen zitten. We zien de bruid en bruidegom omgekleed worden, dansen temiddden van hun getuigen en kado’s die voor het paar tentoongesteld wordt. Het is indrukwekkend wat ze krijgen; een kleerkast, koelkast en wasmachine worden aangesleept door verschillende dragers en nog vele andere attributen. Gebruikelijk is dat de ouders van de bruid zorgen voor deze levensnoodzakelijkheden en de ouders van de man betalen de bruiloft, naar Olga’s zeggen zo’n 5000$. Dat lijkt me een groot bedrag en ook veel voor deze happening, maar het feest duurt wel twee dagen en er wordt eten en drinken voorzien. IMG_4462

Ook wij drinken de Chicha uit een aluminium kommetje dat telkens uit een emmer wordt volgeschept. Het is een soort karnemelk dat gefermenteerde alcohol bevat. Aan het eind van de middag worden we met de kano weer terug gebracht en hebben we nog een mooie trip door de dichte jungle. De rivier fungeert echt als een levens-en transportader voor de stammen hier want het oerwoud zelf is zeer moeilijk begaanbaar.

De Tungurahua doet boos
’s ochtends (15-12) worden we na het ontbijt weer afgezet op de steiger en staat er strak op de afgesproken tijd een busje klaar dat ons naar Tena terugbrengt. Onderweg koopt de chauffeur nog een tros plaatselijke vruchten die een soort lichees blijken te zijn, voor zijn nichtjes die ook meerijden. Ze zijn zoeter en lekkerder dan de klassieke lichees. Vanaf Tena nemen we de snelbus naar Banos die als een gek de bergen weer inslingert en ons in minder dan 3 uur terugbrengt in Banos. Daar zien we dat veel mensen mond-doekjes dragen, de vulkaan …. is aan het uitbarsten.

tungurahua-volcano-erupts-in-ecuador-july-lava_58596_600x450Dat moet een mooi gezicht zijn om vanaf de berg tegenover te bekijken, horen we van Edwin, een aardige Ecuadoriaan die we in de terminal van Tena hebben ontmoet. s Avonds gaan we met een taxi naar de Antennae berg-top tegenover de vulkaan en zien inderdaad de vurige explosies. Helaas maar kort want er komen veel wolken langs drijven. Het rommelt soms als een enorm zwaar, laag en rondom dreunend onweer, indrukwekkend. Daarna hebben we nog heel lekker gegeten in ons Hotel Posada del Arte in Banos.

Met twee buslijnen reizen we vervolgens via Riobamba naar Alausi dat op 2350m ligt. De bergen lijken hier wat kaler en droger. Het is een klein plaatsje en de vrouwen dragen klassieke klederdracht: een lange zwarte vlecht onder een hoedje, veel wollen truien en daarover een poncho en dikke wollen kousen. IMG_4507

Verrassend want het is eigenlijk helemaal niet koud, wij lopen in T shirts rond. Maar het vormt wel ´n prachtig kleurrijk geheel, je kijkt je ogen uit   IMG_4516

18 December
We ontbijten in Hosteria La Quinta met prachtig uitzicht. Vandaag doen we de rit met de trein door de Andes naar de Nariz del Diablo, de ‘Devils nose’. Deze naam is gegeven aan de berg die het moeilijkste stuk spoorweg van de lijn van Quito naar Guayaquil was. De lijn, ontworpen door Amerikaanse ingenieurs, is zigzaggend aangelegd door arbeiders uit Britse kolonies in de Carieb en gevangenen die hun vrijheid konden terug krijgen als ze het er levend vanaf brachten. Het heeft 500 doden gekost. Het traject voert langs heel steile hellingen van Alausi op 2350m naar Ribamba op 1800m. El Nino heeft hele delen van de lijn vernield maar dit stuk is weer actief. DSCN8767Onder het bewind van de nieuwe president Rafael Correa zijn andere delen ook hersteld en kan de lijn in Januari 2013 heropend worden.

Later in de middag gaan we verder naar Cuenca, weer met de bus. Dit keer 4 uur in totaal, het langste traject. We reizen samen met Tom, een Nieuw Zeelander die we in de trein hebben ontmoet. Onder de lunch in Riobamba babbelen we verder en hij blijkt een ware wereldreiziger te zijn. Hij heeft alle continenten al uitgebreid bereisd (Europa, Afrika, Azie, Australie) en is nu sinds 2 jaar in Zuid Amerika waar hij oorspronkelijk 3 maanden wilde blijven. Hij is IT-er, heeft zijn eigen bedrijfje in Nieuw Zeeland en doet af en toe klussen bij hotels bijvoorbeeld, om wat geld bij te verdienen. Behalve Venezuela en de Guyana’s is hij in alle landen in Zuid Amerika geweest. Peru vindt hij het mooiste en is volgens hem ook het best ontwikkeld qua infrastructuur en organisatie. Hij weet veel van Ecuador en heeft mooie verhalen. Ook is hij een tijd ziek geweest toen hij in Peru was en hij plots van 88 kg naar 63 afgevallen was. Hij had een parasiet opgelopen toen hij vrijwilligerswerk deed in een dierenkliniek die gesmokkelde dieren opving die er vaak ernstig aan toe waren qua infectie ziekten. Hij heeft zware antibiotica kuren moeten doen en daarna weer annvullende dieten met proteinen e.d. Dat lijkt me scary om alleeen en zo ver van huis mee te maken. Maar hij blijft er heel koel onder en zegt dat het ziekenhuis heel goed was, beter dan wat hij al eerder gezien heeft (toen hij 7 jaar in Engeland woonde vermoed ik). Het heeft hem 6 maanden gekost om weer op gewicht te komen. Ik schat hem zo’n 1m95 en hij is nu weer 86 kg, zo constateren we in het bus wachtlokaaltje waar een weegschaal staat om busvracht te meten. Ik weeg me ook, maar mijn probleem is het omgekeerde van het zijne…
In Cuenca bieden we hem een lift aan in onze taxi en nemen bij ons hotel afscheid; hij zoekt een ander hotel want hij wil niet duurder dan 10 USD per nacht.

Cuenca – aangename stad en eetbelevenis bij Tiesto
Wel even prettig om twee nachten in hetzelfde hotel te verblijven na de vele bustrips van de afgelopen 3 dagen. We eten in de Mexicaan die aangeraden is in onze reisgids. Dat is niet slecht, maar later zie ik dat ons Hotel -Posada del Angel- ook een drukbeklant restaurant met Italiaanse signatuur runt. Als het naastgelegen restaurant vol is worden er tafels op de patio die tevens lounge is gedekt, hetgeen beide avonden het geval is. We vragen ook naar Tiesto die ons is aangeraden door Johnny die we op de Cotopaxi ontmoetten, maar daarvoor moet je reserveren en dat lukt niet voor dezelfde avond maar wel voor woensdag.

De volgende dag doen we de meegeleverde city-tour te voet. Cuenca is een zeer vriendelijke en sfeervolle stad, leuker dan Quito vinden wij. Ook hier blijkt dat de Spanjaarden hun kolonie grondig gekatholiseerd hebben. Er zijn 52 kerken, voor elke zondag een, en de mensen zijn zeer gelovig. In elke kerk zijn er altijd biddende mensen, kaarsjes opstekers en je ziet er nog nonnetjes.  Bij ons zijn die zeldzamer dan pinguins -) De eerste kerk die we tegenkomen is meteen ook de grootste, gebouwd van rode bakstenen met 3 indrukwekkende blauwe koepels.

IMG_4608 DSCN8815 IMG_4628

Van binnen kan hij concurreren met de Sint Pieter in Vaticaanstad – veel roze marmer – ingevoerd uit Italie en extreme luxe. Het hoofdaltaar is een en al goud en zelfs de zijbeuken zijn al veel luxer ingericht dan bij ons de eigenlijke kerk. Ook valt op dat de kerkvloeren in Ecuador altijd van prachtig natuursteen zijn en perfect schoon. De trots in de voorste zijbeuk is een levensgrote en uitbundig blinkende kerststal. Er tegenover is een klein knus kerkje genaamd El Carmen de la Asunción. Daarnaast zit een nonnenklooster waar je nooit meer uitkomt als je er binnen gaat. Spreken is er verboden en de uitwisseling met de buitenwereld verloopt via een draailuik-constructie die ervoor zorgt dat je niet naar binnen kunt kijken. IMG_4601  We zien dat er wel een levendige uitwisseling is en de nonnen zijn ook commercieel actief. Je kunt er o.a. vino bianco kopen zie ik op een bordje. Verder doen we onze stadtour langs de Panamahoedenfabriek, de rivier en de Inca ruine en sluiten af met een ijsje bij Tutto Fredo. Terug in het hotel blijkt dat we pas om 21.30 uur bij Tiesto terecht kunnen dus alle tijd om dit blog bij te werken en te aperitieven.

Tiesto – top eten en top entertainment
Tiesto is een zeer levendig restaurant met een chef die er niet alleen dominant de scepter zwaait maar ook zorgt voor het entertainment. We nemen het 5-gangen menu van het huis dat begint met Gamba’s in een dikke gele saus, bijna soep. DSCN8833Het smaakt heerlijk, pittig maar net niet pikant. Vooraf hadden we al een heleboel schaaltjes met allerlei  gemarineerde lekkernijen gehad en bij elke gang komen er weer wat schaaltjes bij.

Daarna worden er in een gietijzeren braadpan grote gebraden langoustines op tafel opgediend. Als de deksel eraf gaat bruist en sist de olie nog een hele tijd. Als ik probeer met mijn vingers de beestjes te eten, zoals je dat met gamba’s doet, komt de chef hoofdschuddend bij mijn tafeltje staan. DSCN8829

‘Allow me’, hij pakt mijn mes en vork; ‘chop off the head, then chop off the tail’ en dan zet hij zijn mes tussen het lijfje en de schubben. ‘Make a butterfly’ terwijl hij de schubben naar buiten duwt. Daarna kun je het eetbare lijf er zo uit halen met mes en vork. Daarna volgt nog een mooi klein portie pollo in een kerrie-saus en vervolgens een supermals biefstukje (lomo) met stukjes tomaat in een kaas-saus. DSCN8838Het pronkstuk blijkt het dessert te zijn dat -voor het hele Restaurant- door de baas zelf gedaan wordt. Hij beschildert een bord met eetbare sauzen en drapeert daar zorgvuldig het bestelde gerecht in, bij mij een caramel taartje.

20 December Dodenrit van Cuenca naar Guayaquil
We gaan voor de afwisseling niet met de reguliere bus (8$ pp) maar op aanraden van ons hotel met een iets luxere en snellere mini-van (12$ pp).  Maar als we een half uur op weg zijn wordt onze chauffeur gewaarschuwd door een taxi die van de andere kant komt dat er politiecontrole is en we keren terug. De firma blijkt wel vergunning te hebben voor toeristische tours maar niet voor transport en de politie is hier streng op. Spaans sprekende medereizigers doen er de hele terugweg over om af te dwingen dat we met een taxi -betaald door de firma- naar Guayaquil worden gebracht.

In het busje zat ik achterin naast een Amerikaan en, zo blijkt later, zijn Argentijnse vriend uit Buenos Aires. Op de standaardvraag ‘Where do you come from’ antwoordde ik de eerste Belgische jaren ‘from Holland but we live in Belgium’ enkele jaren later adopteerde ik automatisch een tweede versie ‘In belgium, but we are Dutch’. Hier in Ecuador zijn we simpelweg ‘Belgica’ gaan zeggen en soms voeg ik er ‘Bruselas’ aan toe. Bij de Amerikaan gebruik ik versie twee weer eens en bij het horen van Holland zegt hij meteen; my son lived in Holland. Op mijn vraag where zegt hij ‘i’m not going to pronounce this right but something like Naimegeuen…, dat kennen we wel ! Hij is ook in Nijmegen geweest en vond het een prachtige stad. Hij was vooral enthousiast over de ‘marches that last for 4 days’ waarbij hij – net als wij – vooral de terrassen tocht in de avonduren deed.

Op het kantoortje blijkt dat de Spaanse onderhandelingen succesvol waren. Er komen 2 taxi’s waar we met 4-en in moeten. Onze taxi heeft een LPG tank achterin – wonderlijk met de dieselprijzen hier – en onze beide koffers passen er net in met een beetje persen. De derde kleinste koffer niet meer, die gaat met de eigenaar, een jongeman met spijkerbroek die zo te zien al een half jaar niet meer gewassen is mee achterin. Hij zit rechts achterin met de koffer tussen zijn benen. Bernadette links achterin en ik zit klem in het midden met mijn rechterbeen op de midden-console ingesloten tussen de voorstoelen. Mijn rechterbuurman is niet spraakzaam en zal de verdere weg rotendeels slapend afleggen. Voorin zit een knappe Ecudoriaanse die ook in het busje voorin zat en waarvan ik dacht dat ze bij de firma hoorde. Ze is wel een soort gids geloof ik, vandaar haar nette witte uniform blouse, maar niet van deze firma. Ze moet om 1 uur in Guayaquil zijn en wordt al wat nerveus. IMG_4617

James Bond stijl
Onze chauffeur heeft een soort gorilla-bouw, groot en breed met vierkante schouders. Zijn eveneens vierkante pokdalige hoofd heeft grove wenkbrauwen die hem een permanent norse blik geven. Hij zou onmiddellijk gecast worden voor een James Bond film als een van de slechteriken die met een wrede grijns zijn tegenstander langzaam dood martelt. Ook zijn rijstijl blijkt zo in een James Bond film te passen. Luid toeterend stort hij zich (en ons) in het verkeer. Vol gas, vol op de remmen, links en rechts elk mogelijk gaatje opzoekend en luid toeterend als iemand maar even in de weg dreigt te zitten. Wat bijna continu het geval is in het overvolle verkeer. Twee van de drie uur durende rit rijden we slingerend door de bergen, waarvan een groot deel door het Cajas National Park. Dat is prachtig weids met een en al bergen en veel mooie uitzichten. Soms zitten we boven de wolken die onder ons in het dal hangen. Het lijkt me de perfecte plek om nog enkele van de 75 in het wild levende Andes condors te zien, maar die zie ik natuurlijk niet. Mijn aandacht moet ik vooral bij het twee uur durende bochtenwerk houden. Bochten neemt hij zo hard mogelijk, vaak met piepende banden. Elke voorligger wordt ingehaald, of we nu voor een bocht of een top zitten, goed uitzicht of tegenliggers hebben of niet. Op deze 2-baans wegen blijk je ook makkelijk met drie auto’s te kunnen rijden, mits je maar luid toetert en druk gebaart! Ook het rijden doet hij in gorilla stijl. Enigszins krom en voorover gebogen zit hij achter het stuur, nerveus heen en weer bewegend en alle kanten op kijkend. Het ondertussen knoppen bedienen of telefoneren heeft geen enkel effect op onze snelheid. Twee uur lang zet ik me bij elke bocht schrap waarbij mijn rechterbeen tussen de voorstoelen dienst doet als een soort anker. Bij de ene bocht rolt mijn slapende buurman mijn kant op, soms met zijn hoofd bijna op mijn schouder en pers ik Bernadette in de hoek. De volgende bocht gaat het weer andersom, maar ik verschuif niet veel omdat ik volledig klem zit. Ik hou regelmatig mijn adem in bij zijn inhaal-manoeuvres zonder uitzicht en probeer een tijdje maar wat te slapen om mijn aandacht af te leiden. Dat lukt natuurlijk niet onder deze omstandigheden, dus lees ik het laatste hoofdstuk van ‘Koop mij’ maar. Dat gaat beter. Uiteindelijk dalen we af en rijden tussen zeer uitgestrekte bananenplantages door en ook zien we cacaobomen. Het voelt inmiddels ook tropisch aan nu we tot zeeniveau afgedaald zijn.

DSCN9246  DSCN9280

In Guayaquil – de grootste stad in Ecuador met 3,5 miljoen inwoners, is onze chauffeur niet de enige die toetert, zo blijkt. DSCN9255Dat is, nog veel meer dan elders in Ecuador hier de overheersende stijl.  Wonder boven wonder gaat het allemaal goed en arriveren we bij het agentschap. maar vlak voor hij een -verboden afslag in rijdt van de snelweg af speelt hij het nog klaar zijn spiegel eraf te rijden tegen een hek. Luid vloekend wordt het bungelende spiegeldeel eraf getrokken en in de auto  gesmeten.

De volgende dag, 21-12, worden we ruim op tijd opgehaald bij het hotel (de receptie had de vorige dag al gemeld dat ons contact van Ecole Viajes in Guayaquil gebeld had) en worden we naar de luchthaven gebracht.  Ik schrijf dit in onze airbus 320 naar Galapagos, klaar voor het laatste onderdeel van onze vakantie.

De vreemde wereld die Galapagos heet
Op vrijdag 21 december schepen we in op de Golondrina I en op de 28ste stonden we weer op de wal, vele indrukken, kennis en foto’s rijker. Het is moeilijk dit alles samen te vatten maar de foto’s helpen misschien.  Ook is er een fantastisch mooie documentaire in 3 delen over de Galapagos door de BBC die op youtube te vinden is: http://www.youtube.com/watch?v=I974jKrR4VQ.

De 13 grote en 6 kleine eilanden die tezamen de ‘Columbus archipelago’ vormen staan beter bekend onder de naam Galapagoseilanden, zo genoemd naar de reuzenschildpadden wiens schild in de ogen van de Spaanse bezetters op een paardenzadel leek: Galapacho. Slechts op 3 van de eilanden  is er sprake van menselijke permanente bewoning in bescheiden dorpjes, op St. Cruz, San Cristobal en Isabela.  De andere eilanden zijn qua bebouwing ongerept. De Ecuadoriaanse overheid houdt een strikt beschermingsregime aan en laat slechts een beperkt aantal bezoekers toe. Buiten de 3 dorpen geen hotels, wel motorjachten die uitgerust zijn voor kleine groepen, vaak 16 personen in 8 dubbel kooien, zoals ook onze Golondrina.

DSCN8946  DSCN9065IMG_4814 IMG_5002

De jachten moeten zich strikt houden aan een vaarplan en aan bezoektijden voor de geplande excursies. Toegang op de eilanden is alleen mogelijk met een gekwalificeerde gids. In Europa vind ik dat overheden soms te strikt zijn en natuurgebieden elitair dreigen te maken, maar op de Galapagos ligt dat anders. De dieren zijn hier zo onbevangen en kwetsbaar dat onbewaakte toegang van toeristen ongetwijfeld tot ernstige verstoring zou leiden.

DSCN8905 IMG_4739 IMG_4759 IMG_5027

Wij werden geïnstrueerd dat we minimaal een meter afstand moesten houden tot de dieren. Zonder dat zou de verleiding te groot worden om die lieve zeehond baby’s toch even te aaien, waarna moeder zeehond haar baby kan verstoten vanwege een onbekende geur. De grootste bedreiging komt echter van de door vroegere settlers geïntroduceerde soorten zoals ratten. Zij kwamen hier oorspronkelijk niet voor maar vormen nu een levensgrote bedreiging voor vele oorspronkelijke bewoners. Zeeschildpadden bijvoorbeeld komen hun eieren op het strand begraven wat een lekkernij is voor ratten. Black–foot booby’s nestelen op de grond en hun eieren zijn ook een makkelijke prooi.

DSCN8880 DSCN8914 DSCN8927 DSCN8981 IMG_4712 IMG_4823

IMG_4824 IMG_4836 IMG_4831

DSCN9067 DSCN9077 IMG_4744 IMG_4925 IMG_4934 IMG_4994 IMG_5018 IMG_5028 IMG_5036 IMG_5062 IMG_5105

IMG_5150  IMG_5180 IMG_5196 IMG_4966

Beheerders bestrijden de ratten – en andere niet-inheemse soorten – actief, bijvoorbeeld door het zetten van vallen rondom de schildpadkuilen in hun voortplantingsseizoen. Gedurende onze 8-daagse trip heb ik veel begrip en waardering gekregen voor het werk dat gedaan wordt door het beheer van de Galapagos. Te oordelen naar onze gids is de basis voor hun werk een grondige kennis van zaken en een sterke focus op de werkelijke problemen.
Op onze 8-daagse trip hebben we ontzettend veel van de Galapagos gezien, heel veel van wat er in de BBC docu getoond wordt. We zagen vele spectaculaire dieren, op onze snorkel-excursies ook haaien, roggen en ware muren van duizenden kleine vissen. Vanaf de boot zagen we ook dolfijnen en uit het water opspringende mantra-roggen en tenslotte ook de minder spectaculair ogende Darwin-vink. Na zijn bezoek in 1835 brachten onder andere deze diertjes Charles Darwin op het idee van de veranderlijkheid van soorten via geleidelijke aanpassing. Oorspronkelijk afstammend van eenzelfde soort hebben zich nieuwe soorten ontwikkeld met verschillende aanpassing om onder speciale omstandigheden te overleven. Ze ontwikkelden bijvoorbeeld snavels om verschillend voedsel te kunnen bemachtigen. IMG_5200Sterke brede snavels om zaden te kraken of slanke spitse snavels om beestjes tussen rotspleten uit te halen.
Op de valreep, op het vliegveld, ontdekten we ook nog een nieuwe variant die Darwin destijds nog niet had ontdekt:
de patat-vink 🙂

Vervelend staartje – vrijdag 28 december
‘s Nachts zijn we van de haven van Puerto Ayero naar North Seymour gevaren op een vrij kalme zee en geankerd in de baai bij onze volgende dry landing. Excursie om 7u30, daarna ontbijt omdat we naar het vliegveld moeten en sommigen al om 11 uur vliegen. Onze vlucht met Tame (Ecuador) is later, om 13.05 uur denken we dan nog.

Na de excursie gaat het allemaal snel; het ontbijt staat klaar en we eten al varend. De laatste keer bij Rich en Rebecca aan tafel. Daarna snel naar boven naar onze hut om in te pakken en de koffers naar beneden brengen. Geen omkijken naar tot op de luchthaven. De kapitein neemt afscheid van iedereen en ook de rest van de crew schud handen. De dinghy zet ons op de wal en met een bus zijn we 5 minuten later bij de luchthaven. Afscheid nemen van allemaal en nog een uurtje te doden voor het inchecken. We weerstaan de vrij dure souvenirs en checken in. DSCN8849

Het Aerogal toestel waarmee Rich en Rebecca naar Quito vliegen landt en wat later gaan ze aan boord, maar van onze Tame (Ecuador Airlines) is nog niets te zien. Slecht nieuws. Onze vertrektijd is 13.u05, iets later dan Aerogal. Tegen half 2 roepen ze wat om, alleen in het Spaans. Ik hoor dat ze ons vluchtnummer noemen en ik hoor Quito, maar geen Guayaquil waar wij heen moeten. Na uitleg blijkt dat ze ‘eerst het Quito passagiers probleem oplossen, dan Guayaquil’. Ons toestel blijkt dus niet te komen, shit! We wachten af maar Tame houdt zijn klanten in het ongewisse. Via een stel dat goed Spaans en Engels praat – wonen in VS blijkt later – begrijpen we dat ons toestel niet is vertrokken uit Guayaquil. Op een gegeven moment wordt meegedeeld dat de vlucht gecancelled wordt voor vandaag. Iedereen gaat onder luid protest en geschreeuw de boarding ruimte weer uit en weer in de rij om voor morgen in te checken. Terwijl we daar staan komt er een bericht dat er misschien toch een toestel komt, afwachten dus. We gaan wat eten en drinken wat later een goed idee blijkt. Terwijl we in het cafetaria zitten horen we – van mede-passagiers, niet van Tame- dat er een toestel is opgestegen met passagiers voor Galapagos, goed nieuws ? Het is inmiddels 15.30 uur dus met ruim 1 ½ uur vliegen zal het toestel er tegen 17.15 u moeten zijn.

Extra ‘nacht’ op Galapagos
Tegen half 5 wordt omgeroepen dat we moeten inchecken en we doen de hele procedure, inclusief security opnieuw. Om 17.30 u landt het toestel, we zien de passagiers uitstappen en maken ons klaar om te boarden. Dan roepen ze – weer alleen in ’t Spaans- iets om. Een luid tumult breekt los, luid geschreeuw en geruzie aan de balie. Ik begrijp dat de vlucht terug naar Guayaquil pas morgenvroeg om 6 uur gaat. De crew zien we inderdaad uit het vliegtuig komen, de captain komt zelfs in het boarding lokaal om via microfoon te proberen de mensen te kalmeren maar dat helpt niet veel. Er komt ook gewapende politie rondom staan. Uiteindelijk gaan we toch allemaal in de bus voor 10 minuten. Pakken dan de koffers en zeulen die naar een ferry -met buitenboordmotor- die ons in 5 minuten van Baltra naar SntaCruz brengt. Daarna weer alles in een bus laden en nog een uur hobbellen naar Pta Ayero waar we bij een hotel afgezet worden en daarna nog wat te eten krijgen. De volgende ochtend weer om 4 uur weg het omgekeerde richting vliegveld waar we dan inderdaad rond 7 uur vertrekken.
Ik heb inmiddels wel Ecuador online kunnen bellen -in ’t Nederlands!- en ze regelen een transfer naar het hotel en een late check-out zodat we tot 17u kunnen blijven tot ons vliegtuig naar Madrid gaat. Dat is geweldige service, in schril contrast met die van Tame!

Met een schok terug in de wereld; verkeer, gebouwen, heel veel mensen! We komen rond 10 uur in Guayaquil aan en een chauffeur van ons hotel wacht ons op. Heerlijk even slapen in een schoon luxe bed en douchen! Dat doet veel deugd. Maar in de douche hoor je door het open raam de gekte van Guayaquil  en dringt het to me door dat we het Galapagos paradijs achter ons hebben gelaten. De adembenemende schoonheid van Galapagos heeft plaats gemaakt voor een schreeuwende, toeterende gekte van Guayaquil die je de adem beneemt. Dat vraagt wel even slikken! DSCN9263Maar eerlijk is eerlijk, ’s middags ontdekken we ook nog een mooie kant van Guayaquil. We bezoeken de oude koloniale Bario las Penas dat aan het Oostelijke uiteinde van de boulevard ligt.

De wijk blijkt een prachtige kunstige blokkendoos van huizen in velerlei pasteltinten die kunstig geschakeld tegen een steile berg opgebouwd zijn. De wijk is toegankelijk via mooie brede trappen die doen denken aan de spaanse trappen in Rome, incl. de Bougainvilleas. De trappen zijn genummerd en na nummer 444 worden we beloond met een mooi klein kerkje, een vuurtorentje en een prachtig uitzicht over Guayaquil.

DSCN9279 DSCN9285 DSCN9288

Epiloog
Ecuador is een mooi land met veel bezienswaardigheden en sterk verschillende landschappen. Van de giga-hoge Andes tot de dichte tropische jungle van de Amazone. Er zijn mooie steden die goed te bereizen zijn met het uitstekend werkend openbaar vervoer. IMG_5115De bevolkoing is erg vriendelijk en het is niet moeilijk om contact te maken maar een woordje Spaans is wel heel handig!

De Galapagos is een wereld apart. Uitgestrekte lava-velden en weelderige begroeiing herbergen een ongekend rijke natuur die nergens ter wereld zo benaderbaar en zo beleefbaar is.

En tenslotte is het ook een prachtige plek om je verjaardag te vieren, zelfs als het je zestigste is !

Foto-selectie:

https://www.dropbox.com/sh/93au1m48k762osr/YRi_LkHlew

Advertenties

4 responses to “Vakantie verhalen”

  1. ineke says :

    leuke verhalen, af en toe ook wel spannend

    Like

  2. Maria Rutjes says :

    Hallo Dolf,
    Proficiat met je verjaardag en een fijne dag samen.
    Groeten Maria en Toon

    Like

  3. piet en grace says :

    Hé Belgen, klinkt goed, jullie reis. Geniet er van!! Alvast fijne Kerstdagen…….ik hoorde dat ze daar reuzeschilpadsoep eten met Kerst…..

    Kusjes, piet en grace

    Like

  4. Germaine says :

    Bedankt voor jullie kaart. Wat een prachtige reis! We zijn benieuwd naar Galapagos.
    Veel plezier, geniet van de mooie natuur, we volgen jullie verhalen….
    Groetjes uit een zeer regenachtig Nederland.
    Germaine en Luuk

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

The Risk-Monger

Let's examine hard decisions!

TV Olen

U hoeft dit niet te lezen.

eunmask

WE REVEAL WHAT THE EU AND THE MEDIA TRY TO CONCEAL

JunkScience.com

All the junk that’s fit to debunk.

NOT A LOT OF PEOPLE KNOW THAT

“We do not believe any group of men adequate enough or wise enough to operate without scrutiny or without criticism. We know that the only way to avoid error is to detect it, that the only way to detect it is to be free to inquire. We know that in secrecy error undetected will flourish and subvert”. - J Robert Oppenheimer.

straffe madammen

maakt vrouwen zichtbaar in de media, op congrespodia en in bedrijven

Climate of Sophistry

Climate science is sophistry...i.e., BS.

%d bloggers liken dit: